Tirşik-Pirtûk

siya evînê

 mehmed uzun

 

 ithaki


 1992


 kurdî

 kurdî

 232

 roman

 2015.05.24 18:17

 kurê xelkê

 "Gava min romana Mehmed Uzun xwend ez şaş mam, çawa di zimaneki de romana peşi ewqasi peşteki, dewlemend ü bi hosteyi dikaribû bihata nivîsîn... Peve çawa zimane romaneke pêşteki wiha kemilî hitabû avakirin. Mehmed Uzun, hosteyê yekemîn ê zimanekî wisa ye." Yaşar Kemal


siya evînê - Tirşik

siya evînê


1. yek jî romanên otobîyografîk ya mehmed uzun e. lehengê romanê memdûh selim beg ketiye nava xelîl û celîl de ango welêt û evîna xwe de. Dawiya kitêbê de hem û welat diçe û hem evîn. hun sax û ez silamet.



2. pirtûka mehmed uzun ê ku di tirşikê de peyama yekem de, bêspoiler dawiya wê hatiye gotin e. *
(bnr: dawiya filmê gotin û rîtin tê de)



3. keserkur bû...bêrÎ bÛ... goç bÛ
ew destpÊka wÊ; çendin ax Û ax da kişandin...ax-a welat, axa-a evinÊ...

'Memduh Selîm beg di koça xwe de pencereyekê dibîne. Pencereyeke pir mezin di navbera erd û asman de. Pencere hêdî hêdî vedibe. Bi dû pencerê re deryake zelal û şîn dixuye. Deryake bê ser û binî di navbera erd û asman de. Tîrejên tavê li ser ava zelal diçirûsin. Tu pêl li ser avê naxuyin. Deng tune, her tişt din av bêdengiyê de ye. Ew li avê û tavê dinihêre. Ew hem din av avê de ye, hem jî li ser avê. Lê ji nişka ve, av li ber wî ji hev diçe û jê cotek kevokên spî radibin û bi firê dikevin. Kevok weke pembû spî ne. Kevokên xweşik, çend car, li ser deryayê difirin û paşê jî, hêdî hêdî bi dûr dikevin û winda dibin. Bi dû kevokan re, av dîsan ji hev diçe û jê keçikeke tazî radibe û firê dikeve. Keçikeke tazî, pir xweşik, pordirêj û bedew. Keçik şil e û tîrêjên tavê li bedena wê ya spî dikevin û dilopên k udi bedena wê re diherikin, dibin weke lûlû û elmas. Serê memikên wê yên çik dibiriqin. Bedena wê bi rengekî helesor diçirûse. Bejna keçikê carina dirêj dibe, carina jî weke bejna zarokekî, kin. Keçik ber bi Memduh Selîm Beg difire û tê nêzîkayî lê dike. Lê belê, tu carî ew xwe nagihîne wî. Ew, çend caran, li dor Memduh Selîm Beg, ber bi jêr û jor, xwe ba dide. Lêvên wê jî dilîzin, lê Memduh Selîm Beg dengê wê nabihîse. Paşê jî, keçik, rûyê wê ber bi wî, berepaş difire û winda dibe.
Bi dû windabû keçikê re, derya jî winda dibe. Nexêr, ew winda nabe, lê di derekê de xelas dibe. Dîsan pencereyeke mezin li ber Memduh Selîm Beg vedibe. Pencereyeke ewçend bilid ku erd û asman jê hatiye pê. Li pey pencerê jî din av bêdengiyekê de tişt, meriv, cih û deverên dixuyin.
Memduh Selîm Beg, ji pencerê, li wan dinihêre ku bizanibe ka ew çi ne û kî ne…'

http://cinorek.org/2012/08/22/goca-mehmed-uzun/



4. yitik bir aşkın gölgesinde



5. êşa bêdawî ye.. tim caran li ser vê pirtûkê difikirim yekem pirtûk e ku bandoreke ewqas mezin di dilê min de hiştiye



6. pirtûkekî gellekî xweş û bedew e. belê di wêjeya kurdiyê de gelek nivîskarên baş hene. lê wek mehmed uzun ji nav wan nivîskaran derneketiye ku romanekî otobiyografîk wisa xweş nivîsiye. kek mehmed di vî warî da pêşketinek mezin pêkaniye. em nikarin vê yekê nebînin. û ev romana wî jî herhal ez dibêm di kategoriya romanên otobiyografîkê de li ciheke girîng e. bi rastî jî pir xweş vegotiye. meriv dibê "qey ez nava van bûyeran de me". pêşniyara min ji we ra, bixwÎnin.



Berga pirtûkê:
Berga pirtûkê
Puana tirşikê= 95.5
pûanê bide pirtûkê: